پتانسیل PV فراساحلی اسپانیا 6.48 گیگاوات برآورد شده است

محققان دانشگاه A Coruña (UDC) دریافتند که خط ساحلی اسپانیا می تواند بین 4.45 گیگاوات تا 6.48 گیگاوات ظرفیت خورشیدی شناور دریایی را در خود جای دهد، بسته به معیارهای برنامه ریزی فضایی دریایی اعمال شده. ظرفیت برآورد شده برای تامین بین 6.2 تا 9 درصد تقاضای برق اسپانیا که در سپتامبر 2025 ثبت شده بود کافی است.

مطالعه «ارزیابی ظرفیت نیروگاه خورشیدی قابل نصب فراساحلی در اسپانیا بر اساس برنامه‌ریزی فضایی دریایی»، منتشر شده در مجله تولید پاک‌تر، اولین ارزیابی سیستماتیک پتانسیل خورشیدی فراساحلی اسپانیا با استفاده از طرح‌های برنامه‌ریزی فضایی دریایی (POEM) است که تحت فرمان سلطنتی اسپانیا 12350/20 تصویب شده است. اگرچه فتوولتائیک فراساحلی در مراحل اولیه توسعه باقی مانده است، نویسندگان می‌گویند این فناوری مزایای متعددی نسبت به خورشیدی مبتنی بر زمین دارد، از جمله در دسترس بودن فضای بیشتر، تداخل استفاده کمتر از زمین{3}}و بهبود عملکرد به دلیل اثر خنک‌کننده آب دریا.

این مطالعه به تحقیقات قبلی اشاره می‌کند که نشان می‌دهد این اثر خنک‌کننده می‌تواند تولید برق را تا 10.2 درصد در مقایسه با تاسیسات مشابه در خشکی افزایش دهد. همچنین اشاره می‌کند که برخی از پلت‌فرم‌های PV شناور بازده انرژی بالاتری نسبت به سیستم‌های معمولی و دوره‌های بازپرداخت بین ۲.۸ تا ۷ سال نشان داده‌اند. محققان گفتند که در کشورهای دارای منابع خورشیدی قوی مانند اسپانیا، PV فراساحلی می‌تواند مکمل توسعه باد دریایی باشد و از پروژه‌های هیبریدی که قادر به بهبود پایداری شبکه هستند، پشتیبانی کند.

سهم اصلی این مطالعه روشی برای تخمین ظرفیت قابل نصب خورشیدی دریایی شناور بر اساس محدودیت‌ها و استفاده‌های مجاز تعریف‌شده در برنامه‌های برنامه‌ریزی فضایی دریایی اسپانیا (POEM) است. برنامه ریزی دریایی فعلی اسپانیا به صراحت فناوری هایی مانند انرژی باد و امواج دریایی را در نظر می گیرد، اما مناطق خاصی را برای فتوولتائیک های دریایی تعیین نمی کند. برای رفع این شکاف، محققان دو سناریو را ارزیابی کردند.

سناریوی اول فقط مناطق بالقوه{0}بالا شناسایی شده برای توسعه باد فراساحلی را در نظر می گیرد. دوم تجزیه و تحلیل را به تمام مناطق دریایی سازگار پس از حذف مناطق حفاظت شده، مسیرهای کشتیرانی، مناطق ماهیگیری، مناطق نظامی، ذخایر زیست کره، زیرساخت های انرژی و سایر استفاده های اولویت دار گسترش می دهد. برای محاسبات، محققان از پلت فرم شناور Merganser که توسط شرکت هلندی SolarDuck توسعه داده شده است، با فرض ظرفیت واحد 0.52 مگاوات به عنوان مرجع استفاده کردند.

تجزیه و تحلیل نشان داد که مناطق بادی فراساحلی با پتانسیل بالا می‌توانند تا 6.48 گیگاوات ظرفیت خورشیدی شناور را در خود جای دهند. با این حال، وقتی مجموعه کامل محدودیت‌های تعریف شده در POEM اعمال می‌شود، ظرفیت تخمینی به 4.45 گیگاوات کاهش می‌یابد. اگرچه سناریوی دوم کل منطقه دریایی بزرگ‌تری را پوشش می‌دهد، نویسندگان توضیح دادند که بسیاری از این مناطق تکه تکه شده‌اند یا در آب‌های عمیق‌تر واقع شده‌اند و استقرار سکوهای شناور بزرگ را دشوارتر می‌کنند.

عمق آب یک عامل حیاتی است زیرا طول سیستم های پهلوگیری و فاصله مورد نیاز بین سکوها را تعیین می کند. در نتیجه، یک منطقه بزرگتر در دسترس لزوما به ظرفیت قابل نصب بیشتر تبدیل نمی شود.

این تجزیه و تحلیل همچنین توزیع جغرافیایی بسیار ناهموار پتانسیل خورشیدی فراساحلی اسپانیا را نشان داد.

بر اساس سناریوی بر اساس اولویت مناطق بادی فراساحلی، بیش از 90 درصد از ظرفیت برآورد شده در تنگه جبل الطارق-دریای آلبوران و مناطق جزایر قناری متمرکز شده است. با این حال، زمانی که فقط محدودیت های برنامه ریزی دریایی عمومی اعمال می شود، مناطق لوانتین-بالئاریک و اقیانوس اطلس شمالی بیشترین پتانسیل را به خود اختصاص می دهند. در این سناریو، منطقه مدیترانه به تنهایی می تواند حدود 2.54 گیگاوات را در خود جای دهد که آن را به قطب اصلی توسعه کشور برای انرژی خورشیدی فراساحل تبدیل می کند.

نویسندگان گفتند که این تضاد ارزش روش را هم برای تکمیل برنامه‌ریزی باد فراساحلی موجود و هم برای شناسایی فرصت‌های توسعه جدید در مناطقی که در حال حاضر اولویت در نظر گرفته نمی‌شوند، نشان می‌دهد.

این مطالعه همچنین استدلال می کند که خورشیدی فراساحلی نباید به عنوان رقیبی برای باد فراساحلی، بلکه به عنوان یک فناوری مکمل در نظر گرفته شود. یکی از نتایج اصلی آن این است که اسپانیا باید صراحتاً فتوولتائیک خورشیدی فراساحلی را در بازنگری‌های آتی برنامه‌های برنامه‌ریزی فضایی دریایی خود بگنجاند، زیرا فقدان فعلی مناطق تعیین‌شده باعث ایجاد عدم اطمینان نظارتی می‌شود و ممکن است توسعه فناوری را محدود کند.